Uit het journaal
De ryōtei en haar vaatwerk — aardewerk dat de rang van een restaurant bepaalt
In Japans formele restaurants is het eten maar de helft van het oordeel. De vaatwerkvoorraad — seizoensgebonden, antiek, in opdracht — is de andere helft.
Het vaatwerk van kaiseki — wit porselein en blauw-wit in dienst van het gerecht
Japans meest gedisciplineerde keuken vraagt haar vaatwerk te dienen, nooit te pronken. Waarom Arita's wit en blauw er de stille standaard van werden.
Izumiyama en Amakusa — de stenen die porselein mogelijk maakten
Porselein is geen klei maar gesteente. Twee groeven in Kyushu — een in Arita, een over zee in Amakusa — droegen vier eeuwen witgoed.
Kinrande en Ko-Imari — porselein in goudbrokaat
Onderglazuurblauw gekleed in email en goud: het prachtigste gezicht van het Edo-Imari, gemaakt om dwars door een paleiszaal gezien te worden.
Mikawachi-porselein — de domeinmanufactuur van Hirado en het eierschaalporselein
Een oven die voor één heer werkte, niet voor de markt: geschenkporselein, geschilderde kinderen en witgoed zo dun als een eierschaal.
Hasami-porselein — kurawanka-kommen en de tafel van het volk
Arita maakte porselein beroemd; Hasami maakte het alledaags. Het verhaal van de stevige blauw-witte kom die een land voedde.
Karatsu-aardewerk — de ovens van Kishidake en de theeceremonie
Vóór Arita's witte porselein had Hizen het aardse steengoed van Karatsu — het werk dat theemeesters naast Raku en Hagi plaatsten.
Het tijdperk van de wereldtentoonstellingen — Meiji-Arita gaat opnieuw de wereld in
Wenen 1873, Philadelphia 1876: hoe wereldtentoonstellingen Arita's ovens in bedrijven veranderden, en zijn porselein in een industrie.
Nabeshima: het porselein dat nooit werd verkocht
Twee eeuwen lang maakte de domeinoven van Nabeshima porselein alleen om weg te geven — aan de shogun, en aan niemand anders.
Kakiemon: het rood dat Europa porselein leerde
Een melkwit lichaam, een vleug rood en groen en veel lege witte ruimte — de stijl die Meissen werd gesticht om te kopiëren.