Tashiro Sukesaku — de man die het Westerse Huis bouwde
Afbeelding: AI-gegenereerde foto
In Arita's wijk Uchiyama staat een huis in westerse stijl, van hout en pleisterwerk. Het werd in 1876 gebouwd door Tashiro Sukesaku, een porseleinhandelaar, om de buitenlandse kooplieden die zijn waren kwamen kopen te logeren en te onthalen. Over Sukesaku zelf is niet veel papier bewaard — maar tussen de documenten en het gebouw laat zijn manier van zakendoen zich duidelijk aflezen.
Een handelaar met een handelsvergunning
In de laatste jaren van het shogunaat kreeg het huis Tashiro van het domein Saga toestemming voor buitenlandse handel — in 1856, een uitzonderlijk voorrecht in een Japan dat zich nog maar net had geopend. Museumonderzoek beschrijft de familie als degene die Arita's buitenlandse porseleinhandel van het einde van de Edo-periode tot in de Meiji-tijd vrijwel alleen afhandelde. In 1867 breidde het huis uit naar Shanghai; in hetzelfde jaar, toen het domein zijn inzending voor de Parijse Wereldtentoonstelling voorbereidde, schreef de verantwoordelijke ambtenaar dat men zich voor waren in westerse stijl alleen op Tashiro en Hisatomi kon verlaten. Het Westerse Huis verrees in 1876, op het hoogtepunt van die handel.
Zaken als gastvrijheid
Buitenlandse kopers reisden in die dagen vanuit Nagasaki en de verdragshavens naar de heuvels van Arita. Sukesaku behandelde hen niet louter als zakenpartners, maar als gasten die men onderdak en maaltijden biedt. Het Westerse Huis is dat idee in vaste vorm — en de zorg voor verre klanten is de maatstaf die deze site, schrijvend over het huis, nog altijd probeert te eren.
Een plotseling einde
Sukesaku overleed onverwacht in 1890. Zijn laatste jaren hadden ook een grote, ongelukkige opdracht gebracht — blauwe porseleinen dakpannen voor een Koreaans koninklijk paleis — en enkele jaren na zijn dood sloot het huis zijn deuren. Die pannenopdracht, in de familie lang als waarschuwend verhaal verteld, bleek later echt, toen pannen van de opdracht bewaard in een museum werden aangetroffen. Het huis overleefde zijn bouwer: in 2018 werd het aangewezen als nationaal Belangrijk Cultureel Erfgoed.